Verdachte ‘abortusmoord’ belicht zijn kant van verhaal

DIEMEN - De wrede toon van de chatberichten die de 52-jarige Dennis van E. uit Diemen stuurde aan zijn zwangere Braziliaanse vriendin Patricia Oliveira dos Santos waren volgens Van E. uitingen van frustratie. De 32-jarige Braziliaanse overleed samen met haar 34 weken ongeboren kind op 18 oktober 2019 in de Diemense woning van Van E. aan de Martin Luther Kinglaan.

Zowel zij als hij waren gefrustreerd vanwege de mislukte abortuspogingen die Patricia in Brazilië ondernam. Abortus, omdat zij, volgens Van E. geen jongen wenste maar een meisje. “En in je frustratie zeg je dingen waar je later spijt van hebt”, aldus Van E. 

Deze week staat de Diemenaar vier dagen lang terecht voor ‘abortusmoord’. Hij zou de dood van de ongeboren baby op zijn geweten hebben als ook de dood van zijn vriendin. Van E. zou haar abortuspillen, alcohol en drugs hebben toegediend, waarna ze overleed. Maandag probeerde de rechtbank de feiten met Van E. te bespreken over onder mee de gruwelijke manier waarop de abortus was verlopen en de dramatische afloop daarvan. De Diemenaar weigerde op vragen van de rechtbank in te gaan en verwees naar dinsdag, naar zijn betoog, waarin hij in een 400 pagina’s tellende verhandeling, ingedeeld in hoofdstukken en subhoofdstukken, zijn kant van het verhaal belichtte. 

Dit alles om zijn onschuld aan te tonen aan de dood van Patricia als ook dat van het kind. Want, aldus Van E., hij had zielsveel van haar gehouden. Haar dood en dat van het kind viel hem zwaar. Ze hadden vanaf het begin in 2015 een liefdevolle, intieme en passievolle relatie gehad. Beiden hielden van uitgaan, dansen, seks en het leven. Hun wens was te trouwen en een gezin te stichten. 

Dat dit allemaal anders liep, lag niet aan Van E. In zijn relaas vertelde hij dat zijn vriendin in juli 2019, toen zij hoorde dat zij zwanger was van een jongen, besloot abortus te willen. Ze was toen 24 weken zwanger. Ze bestelde abortuspillen die ze vanaf september innam. De Diemenaar ging niet tegen deze beslissing in. Hij respecteerde haar wens dat ze geen zoon wilde, immers had ze al twee zonen en was zij, aldus Van E., al een keer eerder bevallen van nog een zoon die zij zou hebben afgestaan. Een verhaal dat niemand wordt bevestigd. Volgens Van E. mislukten de abortuspogingen in Brazilië en besloot Patricia eind september naar Nederland te komen om het hier voort te zetten. De Diemenaar, die toen zij arriveerde in Nederland nog op een cruisereis was met zijn vader, had abortuspillen voor haar besteld zodat Patricia gelijk kon beginnen met innemen, want tegen Van E. zou de vrouw hebben gezegd dat ze verlichting wilde. Ze dacht dat de foetus door de vele mislukte pogingen in Brazilië al niet meer levensvatbaar zou zijn. 

De avond voor het overlijden ging het stel uit. Het regende die nacht stevig en onderweg naar huis zou de Braziliaanse, die fietste, met de voet van de trapper zijn gegleden waardoor zij met haar gezicht op het stuur terechtkwam. Eenmaal thuis zou Van E. niets bijzonders zijn opgevallen aan zijn vriendin. Ze zouden die nacht nog hebben gedanst en alcohol en drugs hebben gebruikt.

Patricia zou toen hebben gezegd dat zij in een hotel wilde slapen, ze wilde haar zinnen verzetten. Ze pakte haar koffer en liep daarmee de deur uit. Van E. die het niet serieus nam, zou een paar uur later haar met de auto toch achterna zijn gegaan en haar van straat hebben geplukt. Eenmaal thuis zou het stel zijn gaan slapen met de airco aan. Midden in de nacht werd Van E.wakker en zat Patricia op de grond met naast haar het dood geboren kind.

De voorzitter van de rechtbank merkt op dat het wonderlijk is dat de Diemenaar niet gehoord heeft dat Patricia beviel. “Ze moet gekermd hebben van de pijn?” Van E. schudde zijn hoofd. Hij had het niet gehoord, zeer waarschijnlijk kwam het door het lawaai van de airco. “En zij was altijd rustig, ik heb haar nooit horen schreeuwen”.

Van E. beschreef Patricia die nacht kort na de bevalling als rustig en goed aanspreekbaar. Ze wilde niet naar het ziekenhuis. Ze wilde slapen. Zij kroop onder de dekens, waarna hij het kind met de navelstreng oppakte en naast haar in bed gelegd. Hij zou in shock het bloed van de vloer hebben geveegd met een vaatdoekje. Ook zou hij de kleren en dekens die onder het bloed zaten in de wasmachine hebben gedaan, gewacht hebben tot die schoon waren, hebben opgehangen om pas daarna ook weer in bed te kruipen. 

Pas de volgende ochtend, toen hij wakker werd, merkte hij dat Patricia overleden was. Ze lag met open ogen naast hem en voelde koud aan. Hij kon het niet geloven. Hij schudde haar door elkaar en zou nog geprobeerd hebben haar te reanimeren. Toen hij de dekens optilde om water over haar lichaam te gooien, merkte hij pas dat zij enorm veel bloed was verloren. Ook zag hij voor het eerst haar gescheurde lip en de bulten in haar gezicht. Van E. besloot niet de alarmcentrale te bellen, maar gelijk naar het dichtstbijzijnde politiebureau te rijden. Het was rond 8.00 uur, het politiebureau was nog dicht. Hij bleef wachten en reed uiteindelijk weer naar huis. 

Daar belde hij de familie van Patricia om hen op de hoogte te stellen. Ook belde hij het landelijk politienummer. Toen hij in de wacht werd gezet, besloot hij opnieuw in de auto te stappen om naar het bureau om de hoek te rijden. Daar werd hij, nadat hij zijn verhaal had gedaan, in de boeien geslagen. En sindsdien zit hij vast.

Dinsdag kreeg Van E. alle ruimte om zijn verhaal te doen en om de rechtbank te overtuigen van zijn gelijk. Of dat gelukt is, is de vraag. Want een aannemelijk antwoord op de dreigende toon van de appjes die hij haar stuurde om haar te dwingen abortus te laten doen kwam er niet. Appjes als: ‘We moeten een meisje of abortus’, ‘We kunnen alleen gelukkig zijn als je doet wat ik je vraag’ en ‘Vuilnishoer, je bent niets voor mij. Aborteer en tot nooit meer’, zou hij uit frustratie hebben geschreven. 

Ook een aannemelijke verklaring voor het gehavende lichaam bleef uit. Patricia miste twee voortanden, een van de tanden werd teruggevonden in haar keel, de ander in haar tong. Volgens Van E. kwam dat door de val van de fiets, maar op camerabeelden van die nacht is ongeschonden gezicht te zien. En ook de ribbreuken, de scheur in de lever en de bloeduitstorting op de balzak van het kind die mogelijk door geweld zijn veroorzaakt, zijn niet verklaard.

Donderdag gaat de strafzaak verder. Dan worden de persoonlijke omstandigheden van Van E. behandeld en komt het Openbaar Ministerie met zijn eis.